dwanaście

Minęło pięć dni, od kiedy Mariusz opuścił Polskę, zaczęłam swój ostatni tydzień tu, w Chorzowie, z chrzestnymi. Później zacznie się prawdziwa przygoda – życie w Nantes, z Mańkiem pod jednym dachem... Potem pojawienie się Marysi...

- Nie boisz się tego, że będziecie sami? - spytała Katarzyna, przynosząc mi kubek z mrożoną herbatą. Jej pytanie idealnie pasowało do tego, o czym teraz myślałam. Oh, jak miło!

Uśmiechnęłam się lekko do kobiety, sięgając po naczynie z napojem. Upiłam łyk, zbierając się do odpowiedzi. 

- Gdybym Ci powiedziała, że się nie boję, to po części bym skłamała. Ale wiesz co, ciociu? - na chwilę przerwałam. - Ten strach jest przyjemny. Chcę zobaczyć, jak to życie będzie dalej wyglądać. Czy będzie tak samo, jak dotychczas, czy... Czy lepiej... 

- Na pewno będzie lepiej. Tylko musisz postawić krok do przodu... 

- Krok do przodu? - powtórzyłam zaskoczona.

- Otworzyć się przed Mariuszem - poklepała mnie po dłoni. Przecież to zrobiłam! - Widzisz i jesteś świadoma tego, że nie jest jak Maciek.

- Ciociu, skąd wiesz, że może chcieć coś więcej? Przecież wiesz... 

- Nie, Izka. Ja widzę swoje i wiem swoje. 

Chyba w wolne wieczory naoglądała się telenoweli i gada od rzeczy... 

Rozmowę przerwał dźwięk domofonu. Ciotka zerknęła na mnie zaskoczona, ale podeszła zobaczyć, kto to chciał do nas zawitać. Nie minęła minuta, a Kasia wróciła do salonu. 

- Iza, idź, proszę, na górę i nie wychodź dopóki po Ciebie nie przyjadę - była blada, a jej głos cichy... 

Nie pytałam, poszłam tam, gdzie mi kazała. Później się dowiem... 

W oknie swojego pokoju widziałam wjazd na podwórko. Na podjeździe stał...tak dobrze znany samochód. Auto moich rodziców... 

Położyłam dłonie na brzuchu, myśląc o Małej. O tym, że nie mogę się denerwować i przejmować czymkolwiek szkodliwym. Szczególnie nimi. Już niedługo się uwolnię... Już niedługo będzie dobrze. 

Wróciłam na łóżko wyciągając telefon. Musiałam o tym powiadomić Mariusza... 

Ja: Maniek, moi rodzice...

Byłam pewna, że teraz mi nie odpisze – godzina, jaką widniała na zegarku wskazywała, że jest obecnie na treningu. Próbowałam odwrócić uwagę od wszystkiego, patrząc się na tapetę telefonu, gdzie byliśmy razem ze Stępieniem. Nudziliśmy się i pobrałam na telefon Snapchat, chcąc zobaczyć, co to jest. I skończyło się na tym, że przez prawie godzinę robiliśmy głupie miny do ekranu telefonu, przybierając różne efekty. To zdjęcie przypadło mi wyjątkowo do gustu i nie umiałam się powstrzymać. 

Maniek: Rodzice co? 

Ja: Przyjechali do Chorzowa... Boję się 

Maniek: Jesteś sama w domu? 

Ja: Nie, jest ciocia i to ona z nimi rozmawia... 

Maniek: Jeśli ona się tym zajmuje, to naprawę nie masz się czego bać 

Maniek: Chociaż byłbym bardziej pewny, gdybyś już była tu, w Nantes 

Maniek: Będzie dobrze, Kasia sobie z nimi poradzi, zobaczysz 

Maniek: I niedługo już będziesz miała od nich spokój 

Ja: Ale... Co oni tu w ogóle robią? 

Właśnie. Przecież nikt nie widział, gdzie jadę, a w oficjalnej wersji byłam z Maćkiem za granicą kraju... Właśnie! 

Ja: Jak duże jest prawdopodobieństwo, że to sprawka Karoliny i Macieja? 

Maniek: Nawet nie chcę myśleć, że to ich dzieło. 

Inne rozwiązanie nie przychodzi mi do głowy... Maciek dobrze znał moich rodziców, a po tym, co się działo z jego siostrą... Mógł być zdolny do tego. To mnie tak bardzo przerażało... 

Wiedzą o moim małym skarbie, o Mariuszu... Jeśli jeszcze będą mieli informację o tym, że Mariusz już tu nie mieszka... 

Maniek: Izuś, nie zadręczaj się, proszę. Myśl o Marysi i o tym, że już za tydzień będziesz poznawać ze mną wielki świat 

Ja: Łatwo Ci mówić... 

Chwilę potem miałam nadchodzące połączenie na Messengerze. Od niego... 

~ Wiem, że łatwo się mówi, mała. Ale jesteś zdenerwowana, a wiesz, że stres nie działa zbyt dobrze na Małą, prawda? 

- Cześć, Mariusz - mruknęłam z ironią. 

~ Słyszę, jak bardzo za mną tęsknisz ~ próbował rzucić na rozluźnienie. Nawet się uśmiechnęłam. 

- Tęsknię. Nawet nie wiesz, jak bardzo - musiała minąć dłuższa chwila milczenia, żebym zrozumiała, że powiedziałam to na głos... 

~ Nawet nie wiesz, jak bardzo się ucieszyłem na te słowa. 

- Chyba się domyślam - szepnęłam, przecierając oczy. 

~ Lepiej? ~ spytał z troską, która zmiękczała moje serce. 

- Tak, już lepiej. Dziękuję... 

~ Od tego mnie masz, słońce ~ w środku poczułam taką...taką mieszankę uczuć. Oczywiście tych pozytywnych! Ja... Nadal nie,wierzę, że ktokolwiek spróbował się do mnie zbliżyć po tym wszystkim. A Maniek... 

Drzwi się cicho otworzyły, a w nich stanęła Katarzyna. 

- Muszę kończyć, odezwę się później. 

~ Będę czekać ~ odsunęłam komórkę od ucha i spojrzałam na ciotkę. 

- Słyszałaś coś z dołu? - zaprzeczyłam na postawione pytanie. - Na szczęście - podeszła do mnie i się przytuliła. A mnie przeszły ciarki. 

- Ciociu, co się stało? 

- Zarzucali nam, Waldkowi i mi, że nastawialiśmy Cię przeciwko Maćkowi i im. Dla nich złem było to, że utrzymywałaś z nami kontakty! Chcieli też dowiedzieć się, gdzie teraz przebywasz... 

- Maciek im to pewnie powiedział, prawda? 

- Skąd w ogóle wiedział, że mogłabyś tu być? 

Zasępiłam się, próbując zebrać się do odpowiedzi. 

- Siostra Maćka widziała mnie tutaj. Karolina, jego siostra, to była dziewczyna Mariusza - odpowiedziałam na niezadane pytanie.

- Kiedy? 

- Niedawno... Mariusz jeszcze wtedy był w Polsce. Ale mniejsza, nie mówmy o tym. Ważne, że wszyscy nieodpowiedni się niedługo od nas odczepią, nieprawdaż? 

nie wierzę, że dałyście się nabrać, że będzie coś wybuchowego :v chociaż raz idylla musi trwaćXD

Daj mi siebie

Pokochaj mnie. Pokochaj z bliznami na ciele i duszy

Manchmal wünsch' ich, du wärst hier

Magnetisch